Ölüm.
Bağban oğlu ilə bağda gəzirdi. Oğul kəsildikcə daha çox şöy verən qaratikan ağacına baxıb:
- Niyə yaxşı tez ölür! - dedi.
Bağban xeyli fikirə getdi.
- Oğul mənə o ağacdan armud qopart!
Oğul ağacdan iri, şirin, sulu bir armud dərdi.
- Buna görə oğlum. Yaxşı Əzrayıla da xoş gəlir!
Yetim.
Körpə qəmli, könülləri göynədən yanıqlı səslə ağlayırdı. Nənəsi nə qədər çalışsa da onu sakıtləşdirə bilmirdi. Birdən körpə balaca ayaqlarındakı-anası toxuduğu papışlara qığıldanmağa, gülməyə başladı. Ana ruhu ilə, ilmələrə köçürdüyü məhəbbətilə körpəsini oxşadı.
Əlacsızlıqdan nəvəsınə qoşulub ağlayan nənə:
- Tanrı, heç bir körpəni yetim böyütmə!-dedi.
Pul.
Ata ilə oğul çayın mənsəbində gəzirdi. Oğul çayın kənarında parıldayan bir daş gördü. Götürdü.
- Oğul, o briliyant daşdı. Çaya at! Suda saf görünməyinə baxma, adamlara bədbəxtlik gətirir. Qızıl miras maldı.Yiyəsinə qismət deyil!
- Ata, nə danışırsan! Güzaranımız düzələcək.
Oğul ataya qulaq asmadı. Var-dövlət ailəyə xoşbəxtlikdən çox bədbəxtlik gətirdi. Boşluqdan ailə üzvləri arasında haqq-nahaq söz-söhbət, narazılıq yarandı. Oğul içkiyə, qumara qurşandı. Bir gün bütün pulunu uduzdu. Onu sürüyüb çayın kənarına atdılar. Daşların üstündə xeyli yatdı. Ayıldıqda cibindəki sonuncu qəpiyi suya atdı. Həyatını dağıtmış parıldayan daşa da, pula da lənət oxudu!
Ölüm son deyil!
Yaşayıb yaradan insanın, mövcud olan varlığın izsiz-tozsuz yox olmasını heç vaxt qəbul etməmişəm. Hüzn yerində gördüyüm hadisədən sonra yanılmadığıma, insan ruhunun yaşadığına bir daha əmin oldum.
Beş yaşlı qız uşağı böyüklərə kömək edirdi. Yas mərasimində anasının yanında oturub ağladı. Nənəsini necə şox sevdiyindən danışdı.
Bir tanışı görüb:
- Yəqin qohumlarıdı. – dedim.
Qız narazı halda mənə baxdı.
- Qohumumuz yox, yaxınımızdı!
Uşağın sözündəki hikmətə heyran oldum. Bacarmadıqlarımı bacaran, dünyagörmüş böyük sözü danışan beş yaşlı uşaq ola bilərdimi!
Vəzifə.
Kobudluğu savadsızlığından üstün olan direktor yoldaşları ilə yola gedə bilmədi. Özünü yüksək tutub kəndçilərə yuxarıdan aşağı baxdı. Dəyər-dəyməzinə satdığı mal-qaranın pulunu alar-almaz şəhərə üz tutdu. “Dostlarını” görüb məktəb direktoru keçdi. Elə ilk gün kollektivi tanımaq məqsədilə iclas çağırdı. Xəbərsiz muəllimlər gəlmədi. Hirsləndi. Özünü göstərmək istədi.
- Məktəbinizdə 150 baş muəllim var. İclasda heç 50 baş yoxdu. Yoxsa, siz də toyuq kimi günaşırı...
Heyvana bənzətmədən hirslənən müəllimlər yerbəyerdən dilləndilər. Dikertor yad kollektivdən ehtiyat etdi. Məktəbdən çıxdı.
- Nahaq yerə papağı günə yandırdım. Çox oxuyub müəllim olmaqdansa, az oxuyub kolxoz sədri olmaq yaxşıymiş. – Yadına düşdü ki quruluş dəyişirilib. Təəssüflə başını yellədi. – Axı mən də yaşamalıyam! Sağamsa muasir “kolxozda” yer tapacağam!
|
