Səhər quşların nəğməsilə açıldı. El arasında dadaçıq adlanan quş günəşi salamladı. Günəş isə havanı hərarətləndirdi, torpağı isitdi. Təbiət qış yuxusundan ayıldı. İlk ayılanlar novruzgülü və danaqıran çiçəyi oldu.

Qardan sonra meşənin gün tutan yerlərində gül açan novruzgülü:

- Baharın ilk müjdəçisi mənəm! - dedi.

Təpə və düzənliklərdə bitən danaqıran etiraz etdi.

- Sən gün döyən yerlərdə tək-tək bitirsən. Bir güllə bahar olmaz! Mən danaqıran isə bitdiyim əraziləri çiçəyə qərq edirəm. Baharın ilk müjdəçisi mənəm!

Bahar küləkləri çiçəklərin mübahisəsini ətrafa yaydı. Çiçəklərin səsinə qış yuxusuna getmiş ayı ayıldı. Qulaq verib söhbətin arxasını dinlədi.

Novruzgülü:

- Nə qədər gözəl görünsən də danaqıransan. - dedi. - Heyvanlkarı yazin gəlişinə inandırıb düzlərə sən çıxartmışdın. Sənə görə onlariı covğun qırdı.

- Haqsızlıq eləmə... Mən danaların ölümünü istəməmişdim. Baharın gəlişindən sevinib dağ-dərələri bəzəmişdim. Danalar özləri bilirdi ki, hələ onlar üçün yem yoxdu. Təbiətin seyrinə çıxmışdılar. Birdən covğun düşdü...

Ayı artıq ayılmışdı. Yenidən yuxuya getməyin mənasız olduğunu bilib:

- Mən ki dana deyiləm. - dedi və mağaradan çıxdı. - Covğun mənə nə edəcək?

O, hələ qış yuxusundan tam oyanmamış meşəni gəzdi. Qışın axırlarında çiçəkləyən zoğal ağacının altında oturdu. Bayaqkı söhbətin davamını zoğal çiçəklərindən eşitdi.

- Baharın müjdəçisi bizik! Qar altında çiçəkləyirik.

Hələ tumurcuq olan meyvə ağacları yerbəyerdən dilləndilər.

- Sənin çiçəklərin də, meyvələrin də yalandı. Yalançıdan müjdəçi olmaz. Əsl müjdəçi bizlərik. Hamımız eyni vaxtda çiçək açırıq. Meşələri, bağ-bağçaları gül-çiçəyə qərq edirik. Bol məhsul üçün zəmin yaradırıq.

Zoğal ətrafa ətir saçaraq:

- Niyə yalançı oluram! - dedi. - Məgər mən mövcud deyiləm!

Bir armud çiçəyi tumurcuqdan çıxdı.

- Yanındakı ayıya yazığım gəlir. O, tezliklə meyvə yemək istəyir. Səni çiçəkləmiş görüb yanında oturub. Elf bilir ki, sənin meyvələrin bütün ağacların meyvəsindən tez yetişəcək. Dadlı və ləzzətli olacaq. Sənsə bütün meyvələr soğulandan sonra yetişəcəksən. Turş və acı olacaqsan. Yazıq ayı ac qalacaq. Sən zahiri ğözəlliyinlə onu aldadırsan.

Ayı dərindən nəfəs alıb zoğalın ətrini ciyərlərinə çəkdi. Yerindən qalxıb kobud pəncələri ilə armudun budaqlarını sığalladı. Çiçəklərin mübahisəsini kəsmək üçün:

- Gözəl çiçəklər, siz hamınız baharın müjdəsisiniz! - dedi. - Sizsiz bahar olmaz! Mənim kimi ayıya görə isə narahat olmayın. Unutmayın ki, meşədə armudun yaxşısı ayıya qismət olur!

Müəllif: Quliyeva Nurlan.